Samenleving?

– Onder een samenleving of gemeenschap wordt verstaan een groep mensen die samen een half-gesloten systeem vormen en waarbinnen interactie bestaat tussen de leden die van die groep deel uitmaken. – (wikipedia)

Soms blijft een opmerking je langer bij en wellicht wil dat iets zeggen. In vele gevallen gaat het heel goed maar soms vraag je je af of de betekenis van het woord samenleving nog wel klopt bij de manier waarop er geleefd word. Zonder nu heel somber te worden of op alle slakken zout te leggen zijn er wel wat voorbeelden waarbij we vraagtekens kunnen zetten.

Kijk bijvoorbeeld naar de manier waarop we ons verplaatsen. Dikke rijen file door het hele land en in de meeste auto’s één enkel persoon. Als we met openbaar vervoer gaan is er bijna tot geen contact meer onder elkaar. Velen zijn verzonken in een mobile telefoon of zijn afgesloten met muziek in de oren (inclusief ikzelf) Erger nog misschien de stilte coupé en mensen die dit wel heel serieus nemen. Fietsers en brommers die voetgangers afsnijden al dan niet met telefoon aan een oor. Is er nog iemand die de ander voorrang gunt? Laatst werd er voor mijn neus zelfs een klaarover genegeerd, vast veel haast?

Een moment waarin mensen zich tot elkaar wenden is bijvoorbeeld op het station of in de trein als er problemen zijn op het spoor. Heel komisch deelt dan iedereen in hetzelfde “leed” en is daar een goedkeurende blik of gebaar van onmacht. Situaties als deze verbind opeens vreemden met elkaar.

Verdrietiger is nieuws dat je via tv, radio of zelfs je partner hoort over mensen die zo zijn vereenzaamd dat ze in gevaarlijke situaties terecht zijn gekomen of zelfs levensbedreigend. Oudere mensen die pas na enkele dagen worden gevonden in huis omdat er geen familie of buur is die controleert of ze oké zijn. Hoe is dit mogelijk? 

In de yoga filosofie lijkt het alsof we zeer individueel werken. Wat voor een groot deel ook zo is. Je richt je tot jezelf om een betere verstandshouding te krijgen tussen lichaam en geest. En door het begrijpen van het zelf ontstaat er compassie voor anderen.

Ik hoorde eens een toerist zeggen dat hij het zo bijzonder vind dat in Nederland je zo bij iemand naar binnen kan kijken. Is dit wel zo bijzonder? Misschien is het naar binnen loeren van alle voorbijgangers nog best sociaal? Zouden ze merken als er een tijd niets meer is veranderd? Nu heb ik nog wel een partner, familie en collega’s die zich vrij snel zullen afvragen waarom het zo stil blijft. Wat als deze er niet meer zijn door welke omstandigheden dan ook?

Vriendelijkheid hoeft niet groots te zijn. Een aardig praatje met de buren moet je gewoon doen. Opkijken als iemand naast je komt zitten in het openbaar vervoer ook. Iemand met 2 artikelen voorlaten bij de kassa als je een volle boodschappenwagen hebt. Een complimentje geven aan een wildvreemde. Interesse tonen in een ander moet niet vreemd zijn wellicht leer je nog iets.

We zijn hier allemaal individueel gekomen en gaan ook alleen weer weg maar tot die tijd moeten we het wel met elkaar kunnen vinden. Ongeachte de verschillen die er mogen zijn. Naar mijn mening en die van de oude yogi’s hebben we zelf voor de situatie gekozen waarin we zijn beland. Respect, begrip en compassie beoefenen nog voor 2018 begint. Laten we niet van elkaar vervreemd raken en de schuld geven aan moderne technologie. Moge alle wezens gelukkig zijn.

Om Shanti.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s