“Wat je niet ziet kun je ook niet missen”

(For other languages check the google translate link at the bottom of the page.)

Ik moet er vaak aan terugdenken wat onze gids in Bangkok zei tijdens de fietstour: “You can’t miss what you don’t see”.
We haasten ons zo vaak van A naar B zonder te beseffen dat we het doen. Vanwaar al die haast? Is het zo erg als je iets later komt? En wat is de bestemming? Nu op vakantie merk ik het ook. Ik zie het om me heen en besef dat het puur een punt van herkenning is wat ik bij anderen waarneem. Gehaast en snel heen en weer verplaatsen. Ik zie vooral de westerse toeristen snel op hun scooters heen en weer vliegen. Maar waar gaan we zo snel heen? Ben je niet op vakantie gegaan om tot rust te komen? Misschien niet. Maar dat is wel waar ik voor kwam.

Vanaf het moment dat ik herkende dat ik aan het haasten was ben ik rustiger aan gaan doen. Geniet van de dingen om je heen. De vriendelijke lach van een fruitverkoper of een hond die in de tempel met een stuk plastic speelt. Dingen zien die je anders aan je voorbij zou laten gaan.

Probeer bij bezienswaardigheden eens met je ogen te kijken in plaats van door een camera. Voor wie maakt je het plaatje? Voor anderen zodat ze zien hoe mooi het is? En voor de likes of Facebook en Instagram? Of als herinnering voor later om terug te kunnen denken hoe mooi de zonsopgang was toen op die ene vakantie?

Om 3uur opstaan voor een trip naar Borobudur voor de sunrise experience. En wat daar gebeurd opende letterlijk én figuurlijk mijn ogen. Een massa aan mensen met de meest bijzondere camera installaties ruziënd over wie waar mag staan. Ik ben stilletjes een beetje aan de zijkant gaan zitten en observeerde wat er speelde. Het was stiekem ook komisch om te zien maar ook zorgwekkend. Natuurlijk hebben ik ook foto’s genomen maar wat er vastgelegd is op camera is zo anders dan op het netvlies. De energie die er hangt als de zon zijn eerste licht over het land verspreid is werkelijk magisch en niet in woord of beeld vast te leggen.

Nadat de zon op was en eigenlijk alle toeristen weer naar beneden waren gerent bleven wij met onze gids nog bovenop en zij begon hier een mooi verhaal over de traditioneel Javaanse spiritualiteit die vroeger over heel Java beleefd werd. Daarna kwam er voor ons als groepje een oefening over de top van het tempelcomplex. De gids stelde ons voor om in stilte de drie bovenste lagen van de tempel in stilte te lopen en heel bewust te zijn van elke stap die je zet. Een mindfulness oefening zou je kunnen zeggen of wandelmeditatie. Ook dit was weer een bevestiging dat we het soms een rustiger aan moeten doen. Vanwaar die haast? En waarom alle foto’s? De ware ervaring zit van binnen maar niet als je de wereld door een lens of van achter een autoruit bekijkt.

Ik neem de dag even zoals deze komt en zie wel waar het eindigt. Zie ik die ene tempel niet dan komt het een andere keer. Een yogales extra nemen? Misschien morgen. Een ander strand opzoeken? Deze bevalt mij prima.

Om Shanti.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s